Përmbytja ’94: siguria dhe gatishmëria e një reparti që bashkohet (Flood ’94: safety and readiness of a unit standing together)

 

Përmbytja ’94: siguria dhe gatishmëria e një reparti që bashkohet

Që nga mbërritja ime në repartin operativ, u ndjeva menjëherë rehat: teknikët më të vjetër ishin gjithmonë të gatshëm të ndanin përvojën e tyre, dhe midis nesh të sapo diplomuarve u krijua menjëherë një frymë e fortë bashkëpunimi.

Javët e para kalonin duke ndjekur praktikën e kursit; javë pas jave shtoheshin provimet për të marrë aftësitë e ndryshme të nevojshme për çdo lloj pune.

Në sektorin aeronautik nuk ka vend për gabime: çdo veprim studiohet, vëzhgohet, kryhet sipas procedurave të manualit, gjithmonë nën mbikëqyrjen e personelit të kualifikuar, deri në marrjen e provimit përkatës. Me kalimin e muajve fillova të fitoja përvojë si në mirëmbajtjet e zakonshme dhe të jashtëzakonshme, ashtu edhe në shërbimin e fluturimeve dhe zgjidhjen e defekteve hipotetike.

Kam kujtime shumë të gjalla nga ato vite, plot me ngjarje. Njëra më bëri shumë përshtypje: kur të gjithë bashkoheshim dhe jepnim maksimumin, arrinim rezultate të jashtëzakonshme.

Ishte nëntor 1994. Televizionet flisnin pandërprerë për përmbytjen që kishte goditur Italinë e Veriut: Po dhe disa degë të tij kishin dalë nga shtrati. Pak pas drekës mbërriti komunikimi: gjashtë avionë duhej të niseshin për emergjencën në Po.

Në atë moment e pashë me sytë e mi “makinerinë e madhe” të vihej në lëvizje. Duhej përgatitur gjithçka: materialet mbështetëse, pajisjet teknike për një dislokim të tillë dhe mbi të gjitha konfigurimi i avionëve për transport dhe evakuim me barela. Ishin orë të ethshme. Për herë të parë, pas vetëm disa muajsh, munda të shihja aftësinë dhe organizimin e jashtëzakonshëm të repartit: secili e dinte saktësisht çfarë duhej të bënte.

Ajo që më la më shumë mbresa ishte fakti se, megjithëse koha ishte e kufizuar, siguria nuk u anashkalua kurrë: çdo gjë u krye me kujdes maksimal, pa anashkaluar asnjë hap. Të shihje të gjithë – pa përjashtim – të angazhoheshin për të përfunduar çdo punë, për të përgatitur avionët dhe materialet, ishte një përvojë e jashtëzakonshme.

Të lodhur, por të vendosur, arritëm të mbaronim gjithçka. Pilotët bënë kontrollin e fundit dhe gjashtë avionët ishin gati për nisje. Pamja në pistë ishte e paharrueshme: gjashtë avionë të rreshtuar, gati për ngritje. Njëri pas tjetrit, me dritën antikollision të ndezur, ata u lëvizën nga parkimi dhe u nisën drejt pistës. Pas pak çastesh, i pamë të ngriheshin në qiell: për ta fillonte misioni, për ne fillonte riorganizimi.

U ndjeva krenar që, edhe me përvojën time të vogël, dhashë kontributin tim në atë mision. Ngjarje si kjo, dhe shumë të tjera në vitet që pasuan, më bënë të kuptoj plotësisht përgjegjësinë që kishim mbi supe: në ato momente, kishim detyrën të ndihmonim njerëzit në vështirësi.

Nga klasa në repartin operativ, deri te një emergjencë kombëtare: gjashtë avionë për t’u përgatitur brenda pak orësh për të sjellë ndihmë. Dhe unë, teknik i ri, për herë të parë pjesë e atij mekanizmi të madh.

---

 Flood ’94: safety and readiness of a unit standing together

From the moment I arrived at the operational unit, I immediately felt at ease: the senior technicians were always willing to share their experience, and among us newly certified technicians there was a strong spirit of cooperation.

The first weeks went by continuing the practical training of the course; week after week, new exams were added in order to obtain the various qualifications required for each type of work.

In the aeronautical field, there is no room for error: every task is studied, observed, and carried out according to the manual’s procedures, always under the supervision of qualified personnel, until passing the corresponding qualification exam. As the months went by, I began to gain experience in both routine and extraordinary maintenance, as well as in flight line service and the resolution of hypothetical malfunctions.

I have vivid memories of those years, full of anecdotes. One struck me deeply: when we all joined forces and gave our best, we were able to achieve incredible results.

It was November 1994. The news was constantly reporting on the flood that had hit Northern Italy: the Po River and several tributaries had overflowed. Shortly after lunch, the communication arrived: six aircraft had to take off for the Po emergency.

At that moment, I truly saw the “great machine” spring into action. Everything had to be prepared: support material, technical equipment for such a deployment, and above all, configuring the aircraft for transport and medical evacuation with stretchers. Those were hectic hours. For the first time, just a few months after my arrival, I could witness the competence and extraordinary organizational ability of the unit: everyone knew exactly what to do.

What impressed me most was that, despite the limited time, safety was never set aside: every task was carried out with maximum care, meticulously, without bypassing anything. Seeing everyone – without exception – commit themselves to completing the work, preparing the aircraft, and organizing all the necessary equipment was an incredible experience.

Exhausted but determined, we eventually completed everything. The pilots performed the final checks and the six aircraft were ready for takeoff. The scene on the apron was unforgettable: six aircraft lined up, ready to depart. One after another, with their anti-collision lights on, they taxied out and lined up for takeoff. Moments later, we saw them climb into the sky: for them the mission began, while for us the reorganization work started.

I felt proud that, even with my little experience, I was able to contribute to that mission. Events like this, and many others in the years that followed, made me fully realize the responsibility we carried: in those moments, our duty was to help people in need.

From the classroom to the operational unit, up to a national emergency: six aircraft to be prepared in just a few hours to deliver aid. And I, a young technician, for the first time part of that great machine.